فعالیت بدنی دراز مدت اثر ضد پیری در سطح سلولی دارد
2 دسامبر 2009 – بنا به گزارش تحقیقی منتشر شده در مجله جریان خون : مجله انجمن قلب آمریکا ، ورزش شدید مانع کوتاه شدن تلومر ها شدکه اثر محافظتی در برابر پیر شدن سیستم قلبی عروقی است.
محققان طول تلومر را – DNA که در انتهای کروموزوم ها قرار می گیرد و انتهاهای آن را از آسیب محافظت می کند – در نمونه های خون گرفته شده از دو گروه ورزشکاران حرفه ای و دو گروه افراد غیرسیگاری سالم ، اما افرادی که بطور منظم ورزش می کردند ، اندازه گرفتند.
مکانیسم های کوتاه کننده تلومر ، سلول ها را به انجام تعداد ثابتی تقسیم محدود می کند و می توان آنها را به عنوان یک " ساعت بیولوژیکی " در نظر گرفت. کوتاه شدن تدریجی تلومرها از طریق تقسیم های سلولی منجر به پیری در سطح سلولی می شود و می تواند طول عمر را محدود کند. وقتی تلومر ها بطور جدی کوتاه می شوند سلول می میرد. جایزه نوبل سال 2009 در رشته فیزیولوژی یا پزشکی به محققانی اعطا شد که ماهیت تلومرها و نحوه حفاظت کروموزوم ها بوسیله تلومرها و آنزیم تلومراز را کشف کردند. دکتر اولریش لاوفس Ulrich Laufs ، محقق اصلی این مطالعه و استاد پزشکی بالینی و تجربی در گروه طب داخلی در دانشگاه Saarland هامبورگ آلمان گفت :" برجسته ترین یافته این مطالعه این است که انجام ورزش در ورزشکاران حرفه ای منجر به فعال شدن آنزیم مهم تلومراز می شود و تلومر را تثبیت می کند. این مدرک بدیهی اثر ضد پیری ورزش است. ورزش می تواند از پیری سیستم قلبی عروقی جلوگیری کند که این اصل ملکولی را نشان می دهد. 
اساسا ، تلومر بلندتر ورزشکاران تلومری کارآمد است. سلول های بدن بطور دائم در حال رشد و تقسیم و در نهایت مرگ هستند. که فرآیندی است در داخل هر سلول که بوسیله کروموز.م ها کنترل می شوند. این " سرپوش های انتهایی " کروموزومی – که به نوک بندهای کفش که از نخ نما شدن آنها جلوگیری می کند تشبیه شده است – با هر تقسیم سلولی کوتاه تر می شوند ، و با از بین رفتن آنها سلول می میرد. لاوفس گفت تلومر های کوتاه تعداد تقسیم های سلولی را محدود می کند. به علاوه ، مطالعات حیوانی انجام شده توسط لاوفس و همکارانش نشان می دهد که تنظیم پروتئین های تثبیت کننده تلومر بوسیله ورزش ، با محافظت از تحلیل رفتگی سلولی و مرگ سلولی ، کارکردهای سلولی مهمی فراتر از تنظیم خود طول تلومر اعمال می کنند.
در مطالعه بالینی ، محققان ، 32 دونده حرفه ای ، با میانگین سن 20 سال ، از تیم ملی دو و میدانی آلمان را بررسی کردند. مسافت دو متوسط آنان حدود 73 کیلومتر در هفته بود. محققان ورزشکاران حرفه ای جوان را با ورزشکاران میان سال دارای سابقه انجام ورزش استقامتی پیوسته که از زمان جوانی شان ادامه داشت مقایسه کردند. سن میانگین شان 51 سال و مسافت میانگین شان حدود 80 کیلومتر در هفته بود.
این دو گروه در برابر ورزشکاران آموزش ندیده که افراد غیرسیگاری سالم اما بدون سابقه انجام ورزش منظم بودند ارزیابی شدند. آنان از نظر سنی با ورزشکاران حرفه ای مطابقت داده شدند.
سطح تناسب اندام ورزشکاران بهتر از افراد آموزش ندیده بود. ورزشکاران ، ضربان قلب استراحت آرامتر ، فشار خون و شاخص توده بدن کمتر و شرح کلسترول مطلوب تری داشتند. ورزش طولانی مدت تلومراز را فعال می کند و کوتاه شدن تلومر در لکوسیت های انسان را می کاهد. صدمه تلومر وابسته به سن در ورزشکاران مسن که برای چندین دهه ورزش استقامتی انجام داده بودند کمتر بود.
لاوفس گفت :" داده های ما درک ملکولی اثرات محافظتی ورزش را بر روی دیواره رگ ها بهتر می کنند. و توان ورزش در کاهش تاثیر بیماری مرتبط با سن را مورد تایید قرار می دهد."
انجمن تحقیقات آلمان و دانشگاه Saaland بودجه این مطالعه را متقبل شدند.
محققان همکار :
Christian Werner, M.D.; Tobias Furster, medical student; Thomas Widmann, M.D.; Janine Pöss, M.D.; Christiana Roggia, Ph. D.; Milad Hanhoun, M.D.; Jürgen Scharhag, M.D.; Nicole Buchner, Ph. D.; Tim Meyer, M.D.; Willfried Kindermann, M.D.; Judith Haendeler, Ph. D. and Michael Böhm, M.D.
مترجم : فریدون شیرمحمدلی
منبع :http://www.sciencedaily.com/releases/2009/11/091130161806.htm