سنگ نورد تا چه ارتفاعی می تواند بالا برود؟
8 ژانویه 2010 – بیشترین زمانی که یک ورزشکار قادر است سنگ نوردی را تا رسیدن به خستگی ادامه دهد ممکن است تنها عامل تعیین کننده عملکردش باشد. مطالعه ای جدید در اروپا ، به سرپرستی محققانی از دانشگاه گرانادا ،انجام شد که هدف آن کمک به مربیان و سنگ نوردان جهت طراحی برنامه های تمرینی برای این نوع از ورزش بود صحت این موضوع را نشان می دهد.
دو نوع سنگ نوردی وجود دارد : ورزشی ( چپ ) و کلاسیک ( راست ).
تا این زمان ، نشانه های عملکرد سنگ نوردی ، درصد چربی بدن پایین و قدرت گیر ( گرفتن ) بود. به علاوه ، تحقیق موجود قبلی مبتنی بر مقایسه سنگ نوردان آماتور و ماهر بود. حال ، مطالعه ای جدید که بر روی 16 سنگ نورد سطح بالا انجام شد این روش را کنار می گذارد و آشکار می سازد زمانی که طول می کشد تا ورزشکار خسته شود تنها نشانه عملکرد اوست.
ونسا اسپا نا رومرو Vanesa España Romero اولین مولف این کار بود و در دانشگاه گرانادا به عنوان محقق مشغول به کار می باشد.
این مطالعه ، که در مجله فیزیولوژی کاربردی اروپا منتشر شد ، خصوصیات فیزیولوژیکی را تحلیل می کند که عملکرد در این ورزش را در بالاترین سطحش مشخص می کند. شرکت کنندگان ، هشت زن با درجه بندی متوسط 7a ( مقیاس دشواری مسیر سنگ نوردی از 5 تا 9 با درجات فرعی a ، b ،c درجه بندی می شود ) و هشت مرد با درجه بندی متوسط 8a ، به دو گروه " ماهر " و " نخبه " تقسیم بندی شدند.
محققان سنگ نوردان را از روی آزمایش های ترکیب بدن ( وزن ، قد ، شاخص توده بدن ، % چربی بدن ، تراکم مواد معدنی استخوان ، و میزان مواد معدنی بدن ) ، kinanthropometry ( طول بازو (از شانه تا مچ ) ، دست ها و انگشتان ، تراکم مواد معدنی استخوان ، و میزان مواد معدنی ساعد ) و آزمایش های آمادگی جسمانی ( انعطاف پذیری ، قدرت بالا تنه و پایین تنه ، ظرفیت هوازی که در یک مرکز سنگ نوردی اندازه گیری شد) ارزیابی کردند.
نتایج نشان می دهد که تفاوت معنی داری بین سنگ نوردان ماهر و نخبه در هیچ یک از آزمایش های انجام شده ، بجز در موارد مدت زمان سنگ نوردی تا رسیدن به خستگی و در تراکم مواد معدنی استخوان ، که هر دو این عوامل در گروه نخبه بالاتر بودند ، وجود ندارد.
تجربه ای توان فرسا و عمودی
سنگ نوردی ورزشی به صورت شکلی از سنگ نوردی سنتی در نیمه دهه 80 آغاز شد ، و اکنون برای خودش ورزشی است. فدراسیون بین المللی سنگ نوردی ورزشی در حال حاضر درخواست گنجاندن آن در ورزش های المپیک را دارد.
افزایش در تعداد سنگ نوردان و گسترش مراکز سنگ نوردی و رفابت ها در جذبه و گیرایی آن در سال های اخیر سهم داشته است ، با این وجود نوشته های علمی محدودی در زمینه کار سنگ نوردی وجود دارد. مهمترین تحقیق مربوط به مصرف انرژی (ergospirometry ، ضربان قلب و غلظت های اسید لاکتیک خون ) ، تعیین قدرت حداکثر و مقاومت عضلانی موضعی سنگ نوردان (dynamometry و electromyography ) ، محرز کردن خصوصیات انسان انگارانه (anthropometric characteristics ) مربوط می شود.
به گفته کارشناسان ، ویژگی بنیادی سنگ نوردی ورزشی " بعد عمودی " آن است که با توجه به انسجام وضع بدن در فضا ، و از نقطه نظر فیزیولوژیکی ، اثر بار جاذبه بر حرکات ، منحصر بفرد است.
به طور خلاصه ، برای تکمیل موفقیت آمیز یک صعود ، ورزشکاران باید تلاش خودشان را تا حد امکان برای بهبود فرصت های رسیدن به هدف نهایی حفظ کنند.
برگرفته از مطالب ارائه شده بوسیله بنیاد علوم و فناوری اسپانیا
منبع مجله : España-Romero et al. Climbing time to exhaustion is a determinant of climbing performance in high-level sport climbers. European Journal of Applied Physiology, 2009; 107 (5): 517 DOI: 10.1007/s00421-009-1155-x
منبع ترجمه : http://www.sciencedaily.com/releases/2010/01/100108101427.htm
مترجم : فریدون شیرمحمدلی